اولین امتحان حضوری دانش اموزان بود.تنها پروتکلی که مدرسه و دانش اموزان اجرا کرده بودند،ماسک بود و بعد از آن همه جولان کرونا بود.دانش اموزان را در حیاط نشانده بودیم که از شر کرونا در امان باشند ،غافل

حس بدجنسی و حسادتش از پشت میله فیبر و کابلها هم پیدا بود.فقط درک نمی کردم که به چه چیز حسد می ورزد؟مدرک،موقعیت و ثروتش بیش از من است.پس چرا بی خیال نمی شود؟این سوالی بود که خودم از خودم پرسیدم وقتی